‘ Eğer sana şeytandan yana bir kışkırtma (vesvese veya iğva) gelirse, hemen Allah’a sığın. Çünkü O işitendir, bilendir.’

-Araf Suresi, 20. Ayet-

Evde çay var mıydı? Ekmekte kalmadı, yoğurt almalıyım, sütü kaynatacağım ama yemek yapmak için tencere kalmadı. En iyisi ineyim çarşıda, evin eksikliklerini tamamlayayım. Ağır olacak aldıklarım. Temel ihtiyaçlar dışındakileri bırakayım.

Marketin önünde inmeliyim. Tamam işte burada! Dursana! Oh durdu sonunda. Neden hemen durmadı? Daha dün izledim, kaçırılan kızı.

Kapıyı ittim var olan tüm gücümle. Çok ağırdı, uzun zaman kullanımlı. İçeride bir soğukluk, temiz her yer ama soğuk. İnsanın bir an önce alacaklarını alıp gitmesini haykıran bir soğukluk.

Kollarımdakileri kasaya bıraktım. Ödediklerimin fişini almalıyım. Ya bana fazla ödetmeye çalışırsa? Hepsini bir bir okumalıyım. Güvenim kalmadı ne de olsa.

Hava da kararan bulutlar yağmuru müjdeliyor. Haydi hızlan yoksa ıslatacağım seni diyor. Yürüyorum bir hışımla, kollarımdakileri sağa sola çarpa çarpa…

Ah neden bakıyorlar, bu insanlar hiç güvenilir değil. Ya beni takip ederlerse ya evimi öğrenip rahatsız ederlerse? Göz göze gelme, başını eğ ve hızla ilerle. Dinle ayak seslerini, arada bir çaktırmadan izle arkandan gelenleri. Eğer ses duyarsan koş hızlıca. Yanında çakı taşımalısın bundan sonra.

Sessizlik. Etrafımda insanların kalmaması ne de büyük bir güzellik.

Araba çok hızlı geliyor oysa daha dün izledim kaldırıma çıkıp ezdiği gencecik insanları. Peki ya şimdi direksiyon hâkimiyetini kaybederse ya kaldırıma çıkıp üstüme doğru gelirse? En iyisi duvara yakın ve hızlı yürümeli.

Neden tekrar aradım ki? Şimdi gücü ona verdim, yanlışta anlar belki. O sözü söylememeliydim. Şimdi ‘nerede kullanmalıyım’ diye saklıyor ki, ah bendeki tamamen aptallık idi.

Konuşma, sus, samimiyetin faydası yok. Parfümüm de geçenlerde kayboldu. Kimler gelmişti evime? Kimseye güvenim kalmadı.

Yengem derdi hepte inanmazdım. ‘Baştan önlemini almalı insan sonra açıklayamazdı, suçlayamazdı.’ Gerçekten haklıydı, eve insanları çağırmamalı.

Derken ayna da kendime baktığımda saçlarımın beyazladığını ve mutsuzluğumun yüzümdeki ışıltıyı alıp götürdüğünü fark ettim... Bir ışık yandı zihnimde. Düşünmenin ağır geldiğini sanırken kuruntularımın yükünün arttığını fark ettim. Kendime ettiğim eziyetin sebebini bu sefer önemsedim. Öğrendikçe rahatlıyor insan; araştırıp, nedenlerini keşfettim… Zihnimdeki yükleri bir bir sıralayıp hepsine veda ettim.

Kuruntuların, vesveselerin hâkim olmadığı ve farkındalıklarınızın arttığı bir hafta geçirmenizi dilerim. Esenlikler içerisinde kalın okurseverlerim.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner41

banner38

banner48