‘Ey çaresiz

Neyin çaresini arıyorsun

Yaz bunları bir kenara

Bir gün belki bulursun çareyi

İnsanlar ölmesin demiyorum

İstediğim ölümsüzlük değil

Ne kendim, ne başkaları için

İstediğim, çocuklar ölmesin

Çocukların ölümüne dayanamıyormuşum demek

Hiç çocuğu olmayan, hiç çocukluğu olmayan

Hiç çocuklarla yaşamamış ben

Gözyaşlarım utancım değil

Daha önce de ağladığımı anımsıyorum

Ama bir düşünce:

Ya öbür çocuklar da ölürse

O zaman ne yaparım

Ama saçmalık bu

Saçmalık mı, değil mi bilmiyorum

Birden ölüveren bu bebe

Saçmalık mı değil mi bilmiyorum

Bir tek şey istiyorum

Çaresizliği yenmek.’

Ferit Edgü’  nün Hakkâri’de Bir Mevsim adlı kitabında yer alan satırlarla başlamak istedim bu hafta ki yazıma. Okudukça içimin dağlandığı, anlatımını hayranlıkla izleyerek ve bitmesini istemediğim satırların sahibi olan yazarımız hakkında ne söylesem az kalır… Çocuklar demiş yazarımız. Çocuklar ölmesin! Savaşlardaki görüntülerde içimizi en çok acıtanları çocuklarımıza ait. Çaresizlik ise o fotoğraflara öylece bakmak ya da bu saçmalığa şahit olmak…

Her cümlemde derin bir iç çekiyorum da yine de hafiflemiyor yüreğimin acısı. Çocuklar olmasa dünya kimin umurunda olur?  Diye soruyorum kendime ama bir türlü cevap bulamıyorum. Dua etmekten başka tesellim kalmıyor. Bol bol dua ediyorum… Savaşların sona erdiği, sınırların kalktığı *barışın hakim olduğu bir dünya da yaşamayı diliyorum her daim. Üzdümse sizi af ola…

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner39

banner41

banner38

banner48