Belene: ölüm tarlası!


Tarık Sezai Karatepe

Tarık Sezai Karatepe

19 Haziran 2017, 00:21

Kamyonlara tıkış tıkış doldurulan ilk kafile, zifiri karanlığı yırtan vahşi doğadan gelen sesler eşliğinde Belene’ye ulaşmıştı.

Günlerce aç susuz bitap kalmış, kımıldamadan duran, elleri ayakları bağlı mahkûmlar, kasadan itilerek iki metreden aşağı yuvarlandı.

Tortop olmuştu, her biri. Omuzlarının ve dizlerinin dayanılmaz acısına aldırmadan ayağa kalkmaları emredildi.

Kafa travması yaşıyordu, pek çoğu.

Osmanlı’da 4 asır huzur ve bereket kokan 80bin dönümlük Belene, kara günlere namzetti.

Dudakları susuzluktan gövermişti. Daha bir yudum suya kavuşmadan apar topar ormana götürülenler, belleri kadar kalın odunları çektiler, durmadan.

Düşen vuruluyor;  vurulan, torbaya konup Tuna’ya bırakılıyordu.

Yılanlar timsahlar, daha suya düşer düşmez etini kemiğinden ayırıyor, fıtratlarının gereğini yapıyorlardı.

Ne de olsa onlar hayvandı, Bulgar değildi.

Varnalı Muhammed, Hasköylü Kazım, Pazarcıklı Yusuf, Yukarı Cumalı Emin, Kırcaalili Necmi, Orhaniyeli Davut, Harmanlılı Bekir, Plevneli Sebahattin…

Gölgenin en uzun olduğu vakitte düdük sesiyle binler toplanıyordu.

Menüde domuz kulağı vardı. Daha ilk kaşıkta kusanlar, bir uyarıyla irkildiler: “Yaşamak için yemelisiniz!”

Dünyada cehennemi yaşamaktı, bunun adı. Bulgar, ne çabuk Bizans günlerine dönmüştü.

Mahkûmların yüzünde haklı bir gurur okunuyordu. Her biri köyünde kentinde devleşmişti.

Nuri Turgut Adalı, daha dün sınıfında ilim saçan bir ışıkken şimdi buradaydı.

Daldı gitti, gözleri. Öldürenler gafil, ölenler haklı; düşünen kafalar zindanda saklı idi.

Özgürlük uğruna her şey yapacak; Marks’a değil ancak Hakk’a tapacak; karanlığı bir gün yurttan kovacaktı.

Kampta her dakika ölüm var; ama mezarlık neden yoktu?

Oturduğu sandıktan dayanılmaz bir koku gelir.

Sorar gardiyana:             

“Nedir bu?”

“Senin gibi bir mahkûm. Öldü. Şimdi onu domuzlara atacağız.”

Roman/Pomak/Türk mahkûmların sonu bu idi.

İşte götürülüyor. Az sonra bir domuzun kursağında yok olup gidecek.

Ama ahirette tüm azaları bir araya geldiğinde hesap soracak, tüm katillerden.

Adalı’nın 23 koca yıl geçmişti. Almadığı ceza, girmediği cezaevi kalmamıştı.

Neler görmüştü, bu gözler!

Ağaç çekerken kenara birkaç odun ve ip bırakan mahkûmlar, sayımdan sonra kıyıya iner, derme çatma sal yapıp Tuna’yı aşmanın yoluna bakarlardı.

Çok geçmeden izlenirler, Tuna mezarları olurdu. Kurtulabilen birkaç kişi için adeta cennete kavuşmaktı, sınırın öte yakası.

Yakalanmak ölmekten zordu. Karanlık zindanlarda çarmıha gerilirler, aç fareler ayak parmaklarından başlayarak koskoca bedeni birkaç dakikada yok ederlerdi.

Çığlıklar Belene’nin her yanından duyulur; sabahlara kadar süren işkence faslı 100bin mahkûmun sonu olurdu.

Her biri bir önderdi halkı için. Aleksandır, İvanka, Nikol olmayı reddetmişlerdi.

Hilal haça galip gelecekti; giden bir bedendi, feda ederdi.

Yiğit kadınlar ise dağılmışlardı, her bir cezaevine…

Filibeli Emine, İslimiyeli Yasemin, Aydoslu Fatıma, Vidinli Ayşe… Asla olamazdı, Monika, Melis, Emilya, Katrin…

Çünkü isim kimlikti. Kimliğini düşüren yolunu kaybederdi.

Kavurucu sıcakta tarlalarda ırgat kadınlar, kokusuna hasret yavrularını özlüyor, iki satır yazamıyorlardı.

Gün oldu, Ankara kapıları açtı. Bulgar’ın istediği tam da buydu. ‘Müslümansız Bulgaristan’ emeline hizmet ediyordu, 2 başkent.

 Terk edilen mülkler, Jivkov’un gangsterlerince iç edildi. Boşaltılan Bulgaristan, gönül eri Sarı Saltuk ile cihad eri 2. Murat’ı bekliyor.

6 aylık Türkan bebek katillerinin bulunmasını istiyor.

Yorum Ekle
İsim
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.